مىآيند و از آن الهام مىگيرند و هم از نظر قوانين مذهبى ، امنيت آن آن چنان محترم شمرده شده كه هر گونه جنگ و مبارزه در آن ممنوع است . مخصوصا در اسلام « كعبه » بعنوان يك مامن و پناهگاه شناخته شده ، و حتى حيوانات اين سرزمين از هر نظر بايد در امنيت باشند و كسى مزاحم آنها نشود ، افراد انسانى كه به آن پناه مىبرند نيز در امان هستند حتى اگر قاتل و جانى باشند نمىتوان متعرض آنها شد ، ولى براى اين كه اين احترام خاص خانه كعبه مورد سوء استفاده قرار نگيرد ، و حق مظلومان پايمال نگردد اگر افراد جنايتكار و مجرمى به - آن پناهنده شوند دستور داده شده آنها را از نظر آب و غذا در مضيقه قرار دهند ، تا مجبور گردند آنجا را ترك گويند ، و آنها را به كيفر برسانند . * ( وَلِلَّه عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْه سَبِيلًا ) * در اين جمله دستور انجام حج به همه مردم داده شده است و از آن تعبير به - يك بدهى و دين الهى شده است كه بر ذمه عموم مردم مىباشد زيرا فرموده است « * ( وَلِلَّه عَلَى النَّاسِ ) * » « براى خدا بر مردم است . . . » . واژه « حج » در اصل به معنى قصد است و به همين جهت به جاده و راه « محجة » ( بر وزن مودة ) گفته مىشود ، زيرا انسان را به مقصد مىرساند ، و به دليل و برهان حجت مىگويند ، زيرا مقصود را در بحث روشن مىسازد ، و اما اين كه اين مراسم مخصوص را حج ناميده‌اند براى اين است كه به هنگام حركت براى شركت در اين مراسم « قصد زيارت خانه خدا » مىكنند و به همين دليل در آيه فوق اضافه به - بيت ( خانه كعبه ) شده است . همانطور كه سابقا اشاره كرده‌ايم مراسم زيارت خانه كعبه نخستين بار در زمان ابراهيم « رسميت » يافت ، و سپس به صورت يك سنت حتى در زمان عرب جاهلى ادامه يافت ، و در اسلام به صورت كاملتر و خالى از هر گونه خرافه دوران جاهلى تشريع